باغچهی ِ سبز ِ اميدها
باغچهی ِ امروز و فرداها
ديری است که خشکيده
نفت همه تن ِ باغچه را
همه ريشههای ِ کهنه را
پوسانده و خشکانده
تن ِ نازکِ هر جوانه را
طنابِ قطور ومحکم ِ بیداد
بسته است به نردههایِ آهنين
تا نجنبد بيش
تا نرويد سبز
باغچه جند روزی
دلخوش کرده بود به رويش
به دستان ِ سبزی
که نشان از بهار داشت
نشان از آب داشت
و نشان از سبزينهها
باغچه دلخوش
به رويش و بهار
به باران و آب
به رويش حوانههای ِ آرزو
به سبزشدن، به برگ و بار
به همنوايی ِ ترانهی ِ سبز
به چکابههای ِ باران ِ اميد
به آهنگِ شاد ِ نسيم رقصيد
اما
سياهی ِ دود
چربی ِ دودههای ِ نفتی
سبز را به آتش کشيد
دستِ باغبان سوخت
جوانهها ناروييده پژمرد
شادمانی و نسيم ِ سبز
در هياهویِ شادمانی ِ موشهای ِ کور
در آتش ِ کينهی غ هميشگی ِ لاشخورها
در ضربههای ِ سنگين ميلههای ِ سخت
بر تن ِ جوانهها و نهالها
در چشمان ِ اشکآلودهی ِ نوميد
گم شد
باغچه دگربار
باز پوسيد
در درد پيچيد
هيولای سياهی
قهقههزنان، عربدهکشان
در کوی و برزن
ديو پليدی رقصکنان
چوبزنان
نعرهزنان
معجزت ِ ماندن ِ خويش را
با بادههای ِ خون
به سور نشست
باز خنديد
جادوی ِ بهار
جادوی ِ بهار در تن باغچه پیچید
سیاهتن ِخاک
به رنگینکمان ِ بنفشه نشست
افسون ِ بهار بر تن ِ درخت رقصید
شاخسار ِ سرد ِ خشک
به هزارهزار شکوفه خندید
رویای ِ بهار بر دودآلوهدیوار ِ کوچه
کرورکرور پیچکِ سبز
خوشه خوشه بنفش ِ اقاقی
و آبشاری از طلای ِ پاک
نقش زد
آهنگِ شادمانهی ِ بهار
بر شاخسار ِ تنهای ِ چنارِ
و شانههای ِ خمیده و غمگین ِ کاج
آواز ِهزار گنجشکِ مستِ عاشق را
هدیه داد
افسون بهار و باد
زدود خط ِ اشکِ ابر را
ازخاکستر ِ دل شیشههای ِ زمستان
و زلال ِ دستان ِ پاکِ عشق را
به قابِ کهنهی ِ پنجره بخشید
خندهی ِ باد بهار
بر خشکِ دشت
بستری از سبزه نشاند
گرمای ِ دستانِ سبز ِعشق
از بهشت و پردیس
لغزید بر یخبسته دل ِ رود و آب
چشمه بر سنگ ِ کوه جوشید
زلالهی ِ ِرود بیتاب و پرخروش رقصید
از کنارهی ِ رود تا دامن ِ کوه
کرورکرور سرخ ِ شقایق
فرش فرش زرد و بنفش و آبی
گلیهای وحشی نازکِ و ترد
شکفته شد باز دگربار
به ساز ِ الاههی ِ عشق
به جادوی ِ بهار
زخمههای ِ درد
کاش میشد
تمامی ِ دستنوشتهها
تمامی ِ عکسهای ِ رنگورویباخته
تمامی يادگارهای ِ چينی و چوبی و کاغذی
و تمامی ِ يادهای ِ اندوخته از روزگار دور و نزديک را،
که چونان آيههای ِ خاکستری ِ درد
و آهنگ ناخوش و گوشخراش ِ سازی ناکوک
بر روح و جان زخمه میزنند،
در باران شست
تا نماند هيچ خط و هيچ نشان
از گذشته و رفته
از خرابههای ِ افسوس
از تپههای ِ پلشتِ و زرد دروغ
تا نماند هيچ
جز زلالههای ِ خيس ِ باران
در گذرگاهِ رنجور تن و جان
تل ِخاکستر
شادمانی را تنها نياز
بهانهای کوچک بود
رقص بلورهی ِ برفی
بر سرسرهی ِ مهتاب
آواز شادمانهی ِ باران
بر پنجرهی ِ پاييز
نسيم طلای ِ گلهای يخ
بر امتدادِ سردِ زمستان
يا پایکوبی ِ گرسنهگنجشکان
بر ريزههای ِ نان
درد اما گسترده بود هزار ريشه
در جایجای ِ خاک
در گوشت و پوست
در همه يادهایِِ ِ بیرنگ
در همه برگهای ِ پوسيده
روکردم به سبز بیانتها
به دوردستِ جنگل ِ آشنا
شايد بازيابم خويشتن ِخويش را
از سياهِ خاک، وز سبزينههای ِ مست
از برکههای ِ روان، وز چشمهسارانِ ِ آوازخوان
افسوس که انبوههی ِ جنگل هم
به آتش نشست ناگاه
شبح تار و محو درخت
باز گم شد در تل ِخاکستر
پنجرهای در دوردستِ شب
خوکردهام به شب و مهتاب
به سکوت و سکون ِ برگها
به تکچراغی روشن در دوردست
که نه نوری دارد و نه کورسويی
تکچراغی از پنجرهای در ناکجا
پنجرهای به باغ ِ کوچکی
در آن سویِ شب و روز
در آنسویِ بودن و نابودن
در قابِ پنجره
گلدان کوچکیاست نهان
عطر سپيد ِ گلهای دور
تازه و زندهتر از عطر هزار باغ
میپيچد در سکونِ شب
میپيچد در رويایِ مستِ شبگرد
ناگه ز آسمان
هزار ستاره میچکد
ستارههايی تابناک و درخشان
ستارهها میريزند بر زمين
زمين پر میشود از ستاره
زمين پر میشود از گل و گلبرگ
گلهایِ سپيد ِ ياس
خوکردهام به شب
خوکردهام به رهايی
خوکردهام به رويایِ پنجره
خوکردهام به ريزش ِ ستاره
خوکردهام به بوييدن ِ ستاره
که مستی ِ شراب و عطرباغ
همه از خيال تو میرويد
همه از سپيد ِ دستان ِ تو میبويد